Hoe fotografie voor mij zoveel meer werd dan foto's maken
*Over chemobrain, nieuwe uitdagingen en een droom die stilaan vorm krijgt.*
Soms brengt het leven je op een pad dat je zelf nooit had uitgestippeld.
Als je me enkele jaren geleden had verteld dat ik ooit mijn eigen fotografiebedrijfje zou starten, had ik je waarschijnlijk eens vreemd aangekeken.
En toch zitten we hier. Met mijn camera, een hoofd vol ideeën en mijn eigen kleine onderneming: **Moments by Ine**.
Maar mijn verhaal begint eigenlijk niet bij fotografie.
Het begint bij kanker.
Wanneer je hoofd niet meer helemaal meewil
In december 2021 kreeg ik de diagnose borstkanker. Wat volgde, was een intens traject van chemotherapie, operaties en herstel.
Een periode die niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal heel wat van me vroeg.
Na mijn behandelingen merkte ik dat mijn hoofd niet meer werkte zoals vroeger.
Concentreren werd moeilijker. Dingen onthouden ging niet meer vanzelf. Soms wist ik perfect wat ik wilde zeggen, maar kon ik gewoon niet op het juiste woord komen.
En dan was er nog die vermoeidheid. Niet zomaar een beetje moe zijn, maar een vermoeidheid die je niet altijd kunt oplossen door eens goed te slapen.
Chemobrain.
Een woord dat ik vroeger nauwelijks kende, maar dat ondertussen deel uitmaakt van mijn dagelijkse leven.
En geloof me, dat kan behoorlijk frustrerend zijn.
Zeker wanneer je gewend bent om veel tegelijk te doen, graag bezig bent en altijd nieuwe ideeën hebt.
Mijn hersenen opnieuw uitdagen
Ik wilde me niet zomaar neerleggen bij het idee dat bepaalde dingen moeilijker geworden waren.
Ik wilde mijn hoofd blijven gebruiken. Nieuwe dingen leren. Mijn concentratie oefenen. Mijn geheugen uitdagen.
Niet omdat ik verwachtte dat alles plots weer zou worden zoals vroeger, maar omdat ik wilde blijven groeien.
En zo begon ik me steeds meer te verdiepen in fotografie.
Wat aanvankelijk een interesse was, werd stilaan een echte uitdaging.
Want fotografie is zoveel meer dan op een knopje drukken.
Je moet nadenken over licht, compositie, sluitertijd, diafragma en ISO. Je moet situaties inschatten, keuzes maken en soms heel snel reageren.
En dan komt er nog de nabewerking bij.
Lightroom leren kennen, kleuren aanpassen, ontdekken wat wel en niet werkt…
Soms moest ik bepaalde dingen drie keer opnieuw bekijken voor ik ze begreep of onthield.
Soms vergat ik wat ik de dag ervoor geleerd had.
En ja, soms vloog er hier al eens een gefrustreerde zucht door de kamer. 🤭
Maar telkens wanneer iets lukte, gaf dat voldoening.
Fotografie werd mijn manier om mijn hersenen uit te dagen, op mijn eigen tempo.
Van uitdaging naar passie
Wat ik niet had verwacht, was hoeveel plezier ik erin zou vinden.
Ik begon anders naar de wereld te kijken.
Naar het licht dat door de bomen valt. Naar een spontane lach. Naar een kind dat helemaal zichzelf is, zonder zich iets aan te trekken van de camera.
Ik ontdekte hoe mooi de kleine, gewone momenten eigenlijk zijn.
En hoe waardevol het is om die vast te leggen.
Want foto's zijn zoveel meer dan beelden.
Ze bewaren herinneringen aan momenten die voorbijgaan, soms veel sneller dan we zouden willen.
Misschien raakt dat me net iets meer door alles wat ik zelf heb meegemaakt.
Ik weet ondertussen hoe snel het leven plots een andere richting kan uitgaan.
En hoe belangrijk het is om de mooie momenten niet zomaar voorbij te laten gaan.
Opnieuw student zijn
Ik besloot me verder te verdiepen in fotografie en fotobewerking.
Ik volg opleidingen, bekijk lessen, probeer nieuwe technieken uit en blijf oefenen.
En dat gaat niet altijd even vlot.
Mijn chemobrain verdwijnt niet wanneer ik mijn camera vastneem.
Er zijn dagen waarop mijn concentratie goed zit en ik urenlang enthousiast bezig kan zijn.
Maar er zijn ook dagen waarop mijn hoofd gewoon niet wil meewerken.
Dan moet ik iets opnieuw bekijken, extra notities maken of het even laten liggen.
Vroeger zou ik me daar misschien enorm aan geërgerd hebben.
Nu probeer ik te aanvaarden dat leren voor mij soms wat meer tijd vraagt.
Ik hoef niet de snelste te zijn. Ik wil vooral blijven bijleren.
En toen kwam Moments by Ine
Wat begon als een manier om mezelf mentaal uit te dagen, groeide stilaan uit tot een droom.
Een droom om met mijn fotografie ook iets voor anderen te kunnen betekenen.
Om gezinnen, kinderen en bijzondere momenten vast te leggen.
Om herinneringen te maken die mensen jaren later nog met een glimlach bekijken.
En dus besloot ik de stap te zetten.
In oktober 2026 startte ik officieel met mijn fotografie in bijberoep.
Spannend? Absoluut!
Want ik heb nog ontzettend veel te leren.
Ik ben nog volop mijn eigen stijl aan het ontdekken, mijn ervaring aan het uitbreiden en mijn plaatsje in de fotografiewereld aan het zoeken.
Maar dat vind ik net het mooie eraan.
Ik hoef niet te doen alsof ik alles al kan.
Ik mag groeien.
Een droom op mijn eigen tempo
Door mijn medische voorgeschiedenis is mijn energie niet onbeperkt.
Ik werk nog deeltijds in het onderwijs en moet bewust omgaan met wat ik aankan.
Daarom wil ik Moments by Ine rustig opbouwen.
Stap voor stap.
Met ruimte om te leren, fouten te maken, opnieuw te proberen en vooral te genieten van wat ik doe.
Ik droom ervan om fotografie ooit verder uit te bouwen.
Maar ik wil mezelf daarbij niet voorbijlopen.
Want als mijn kankertraject me één ding heeft geleerd, dan is het dat je niet altijd alles kunt plannen.
Soms moet je gewoon durven beginnen en kijken waar het leven je brengt.
Veel meer dan een camera
Voor sommigen is fotografie misschien gewoon een hobby of een beroep.
Voor mij betekent het ondertussen zoveel meer.
Het is een creatieve uitlaatklep.
Een manier om mijn hersenen te blijven uitdagen.
Een kans om nieuwe dingen te ontdekken.
En misschien ook wel een stukje van mezelf terugvinden na een periode waarin mijn leven vooral draaide rond ziek zijn en herstellen.
Elke fotoshoot, elke opleiding en elke foto die ik bewerk, is opnieuw een klein stapje vooruit.
En daar ben ik trots op.
Niet omdat alles perfect is.
Maar omdat ik blijf proberen.
**Moments by Ine is dus niet alleen een fotografiebedrijfje. Het is ook mijn persoonlijke groeitraject.**
En ik vind het ontzettend fijn dat jij daar een stukje van wilt meemaken.
Liefs,
**Ine **
*Moments by Ine – Kleine momenten, grote herinneringen.*